اصطلاح را سال 35 ه ق و به هنگام كشته شدن عثمان مىداند . « 1 » باوجود اختلاف‌نظر نويسندگان و محققين درباره زمان شكل‌گيرى تشيع ، اين نكته بديهى است كه صرف‌نظر از تطور معناى كلمه شيعه در طول زمان ، اين اصطلاح كه مفهوم واقعى آن قائلين به امامت على بن ابى طالب عليه السّلام مىباشد ، از زمان ظهور دعوت علنى حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله ( يوم الانذار ) كه در آنجا امام حضرت على عليه السّلام به دعوت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله پاسخ مثبت داد و از طرف آن حضرت به‌عنوان جانشين وى معرفى شد ، وجود داشته است و اگرچه در زمان حيات رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله به دليل عدم بروز اختلاف بين مسلمانان دربارهء جانشينى پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله ، اين واژه معمول و مرسوم نبود ، اما اصحاب نزديك پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و پيشگامان تشيع از مفهوم آن آگاه بوده‌اند . بررسى و نقد آراى نويسندگان و مورخين دربارهء علل پيدايش تشيع دربارهء علل پيدايش تشيع ، بعضى از نويسندگان ، جاهلانه يا مغرضانه نظراتى را مطرح كرده‌اند كه باتوجه به بحث پيشين ما دربارهء زمان مصطلح شدن اين كلمه و كاربرد آن توسط پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله ، آن نظرات دور از حقيقت است . در چنين ادعاهايى به شكلى غير منطقى و نابخردانه سعى مىشود كه تشيع را مسأله‌اى جدا از اسلام و

--> ( 1 ) . داود الهامى ، سيرى در تاريخ تشيع ، بىجا انتشارات مكتب اسلام ، 1375 ( به نقل از كتاب الفصل ، ج 2 ، ص 131 ) .